Günlerce yol almış yorgunluktan bitap düşmüştü. Göz alabildiğine uzanan çayırlıkta yürürken uzaklardan ufak tefek birkaç ev seçebilmiş, oralarda bir köy olabileceğini düşünüp yolunu oraya çevirmişti.

Köye yaklaştığında karşılaştığı bir iki kişinin onunla ilgilenmek şöyle dursun homurdanıp kendi kendilerine söylenerek ondan uzaklaşmaları onu şaşırtmamış, sonunda köye girdiğinde ne beklemesi gerektiğine dair bir fikir edinmesini sağlamış, böylece insanlar ona somurtup onu terslediğinde her zamanki kibarlığını muhafaza edip gülümseyerek teşekkür etmiş ve bu teşekküre ironik imalar karıştırmamaya çalışmıştı.

Aradığı yerle ilgili soruları cevapsız kalmış, heybesindeki bir iki parçacık erzağı da sonraya saklamayı düşünmüş, sadece bunaltıcı güney sıcağının ve yoğun nemin etkisini biraz olsun hafifletmek için gürül gürül akan çeşmede elini yüzünü yıkayıp biraz ferahlamış, bu arada suyunu tazeleyebilmiş ve dinlenmek için yer aramaya yeltenmeden yoluna devam etmişti.

Güneş tepeye vardığında, sonsuza uzanıyor gibi duran yolu bitmeye yaklaşıyor gibi görünmese de zaten az olan erzağını tüketmiş, idareli kullanmaya çalıştığı suyunun son yudumlarını içtiğinin farkındalığıyla hayıflanırken kendini yorgun bir umuda zorlayıp, gün batmadan biraz daha ilerleyebileceğine ikna etmişti.

Tırmanmakta olduğu tepenin sonuna doğru gökyüzündeki kuşların geniş beyaz kanatlarını seçebildiğinde tepenin ardındaki denize çok yaklaşmış olduğunu anlamış, bir süredir burnuna gelen kokunun deniz kokusu olması gerektiğini fark etmişti.

Aşağı inerken ufukta denizi açık seçik görebiliyordu. Aşması gereken sadece bir tepe daha kalmıştı. Tek tük ağaçların gittikçe sıklaşarak sonunda bir ormanlığa döndüğünü gördü. Yolu oradan geçecekti. Belki geceyi geçirmek için uygun bir yer bulabileceğini ümit ederek en azından ormanın kıyısına kadar dişini sıkıp yürümeye devam etti.

Yoğun nem, tepedeki güneş, açlık ve en kötüsü susuzluk, yorgun dizlerine çöreklenmiş onu aşağı doğru çekerken sürünür gibi ilerliyordu. Yorgunluğu arttıkça zoraki umudu azalıyor ama tepe yaklaşıyor gibi görünmüyordu. Tepenin üstünde ağaçların iyice sıklaştığını fark etti. Bu kadar yoğun ağaçlar arasında yol bulmanın çok zor olabileceğini düşünmeye başlamıştı. Kendi kendine, belki de ormana girmeden etrafından dolaşmak daha mantıklı olabilir, derken adımını boşluğa atmış gibi bir hisle tökezleyip son anda dengesini sağlamayı başarabildi.

Düzgünce ayakta durabildiğinde, dönüp neye takıldığına bakacakken gözleri az önce bakıp sık ağaçları sebebiyle tedirginlik hissetmekten kendini alıkoyamadığı tepeye ilişti.

Ağaçların en geçit vermez göründüğü yerin ortasında ağaçlar arasında sanki havada süzülüyormuş gibi duran muazzam bir kale vardı. Dehşetle az önce orada böyle bir kalenin olmadığının kanıtlarını arayarak etrafa bakınan gözlerinin aksine ayakları kendi kararlarını vermiş onu oradan uzaklaştırmaya çalışıyorlardı. Geriye doğru aceleci ve titrek iki adım atabildi ve bu sefer sırt üstü yere düştü.

Kalktığında yine aynı tepeye bakıyordu. Kalenin olmadığı sık ağaçlı garip tepeye…