Ölüm yiyenler, kurtadamlar, ruh emiciler, cin cüceler ve hayaletler arasında muggle olmak ayrı dert büyücü olmak ayrı…

Kötülük yapan ve kötülükten beslenenler, hem kötülük yapan hem başkalarını da kendileri gibi kötü olmaya iletenler, insanın içindeki bütün mutluluğu umudu ve güzellik hissini sömüren solduran ve bununla beslenen insanlar, elinde güç olmasına rağmen ucu kendisine dokunmadığı sürece kötülüğe karşı pervasız bir normalleştirme anlayışına sahip olup da sonunda kendisi de zarar gördüğünde bunu engelleyebilecek imkanı kaybetmiş olanlar, iyi veya kötü kimin hangi durumda olduğunu umursamayıp sadece kendi umutsuzluk çukurlarının derinliğini yine bu derinliğe dair engelleyemedikleri dehşetli hayranlıklarıyla artıran insanlar…

Etrafımız bunlarla dolup taşıyor ama pek çoğumuz bu insanların asıl mahiyetlerini görmek konusunda tamamen körüz.

Tüm bunları fark etmek, tanısını koymak da ayrı bir problem çünkü bu farkındalık insanı hepsiyle birden başbaşa bırakıyor.

Mücadele etmek için çok fazla şeyin karşısına bir anda çıkması da insanın tüm bunlara güç yetirememesine ya da yetiremeyeceğini düşünmesine ve sonunda henüz başlamadan kendini peşin bir yılgınlıkla akıntıya bırakmasına sebep oluyor.

Elinde sihirli değnek olan bir büyücü olsa tüm kötü karakterlerle aynı anda ve tek başına mücadele etmesi mümkün olabilir mi?

• Peki kahramanımız yalnız olmak zorunda mı
• Harry ye Lunanın söylediği gibi Voldemort’un amacı onun kendini yalnız hissetmesini sağlamak olabilir mi?